diary

เบื้องหลังการถ่ายทำ!

posted on 17 Mar 2010 18:58 by manin289 in diary

วันนี้อยากจะแบ่งเรื่องราวเบื้องหลังกองถ่าย

เอ้ย! การถ่ายทำการ์ตูนของมุนินฺให้ทุกคนได้ติชมกันค่ะ

โดยหลักๆแล้วไม่ได้สอดแทรกเนื้อหาสาระอะไรมาก(ไม่มีเลยซะมากกว่านะ...)

เอาเป็นว่ามาดูภาพเพลินๆแล้วกันนะคะ^^'

 

อันดับแรกมาว่าเรื่องขั้นตอนการทำการ์ตูนแบบมุนินฺคร่าวๆกันก่อนค่ะ

(ส่วนใครที่สนใจอยากถามเทคนิค(ซึ่งมีอยู่น้อยนิด) ก็หลังไมค์มาได้ทุกเมื่อนะคะ)

 

 

หลายๆคนเคยถามกันมาคนละครั้งว่า..

"มุนินฺวาดมือหรือคอม"

ก็คงต้องตอบว่าผสมๆปนๆกันไปค่ะ

บางเรื่องที่นึกขึ้นได้อยู่หน้าคอม...ก็วาดในคอม

บางเรื่องนึกได้อยู่ในห้องเรียน...ก็วาดในกระดาษ

บางเรื่องนึกได้ตอนอยู่ในห้องน้ำ...ก็วาดในกระดาษทิชชู่

.....

เอ่อ....ข้ามไปภาพต่อไปเลยดีกว่าค่ะ

ต่อไปนี้จะเป็นเบื้องหลังการถ่ายทำส่วนหนึ่ง

ในผลงานหลายๆเรื่องที่ผ่านมาเมื่อปีที่แล้ว

ไปดูกันเลยค่ะ!

 

จริงๆแล้วเราชอบอารมณ์ภาพตอนร่างๆมากกว่าตอนที่เป็นขั้นสุดเสียอีก...

ไม่รู้ว่าคนอ่านจะชอบรึเปล่า...ถ้าชอบ เราจะได้ร่างๆแล้วก็โพสเลย

(555+ หาเรื่องอู้อีกแล้ว)

 

ตอนแรกกะว่า จะวาดแข้งขาหักด้วย

แต่ก็กลัวจะโหดเกินไป....

 

งานที่ตีพิมพ์ เรียบร้อยกว่าภาพstory boardเยอะเลยนะ

(เรียบร้อยแบบ โล่งๆ เลยด้วย^^')

 

 

จริงแล้วเป็นภาพร่างคาแรคเตอร์ของตัวเอกค่ะ

เด็กมุสลิมนอกจากใส่หมวกแล้ว

ต้องตาโตๆด้วย

แถมเพิ่มริมฝีปากหนาๆให้ใบหน้าของน้องเป็นที่จดจำง่ายยิ่งขึ้น^^

 

ภาพหลุด หรือ ภาพเสีย ของตัวละคร

มีเยอะกองเป็นภูเขาเชียวล่ะค่ะ

 

หน้าของคุณแม่น้องปัน

ถูกตัดออกเพราะว่า

อยากให้คนอ่านได้จินตนาการไปถึงคุณแม่ของตัวเองตอนที่อ่านน่ะค่ะ

 

 

การ์ตูนเรื่อง"โลกของผม"ในหนังสือการ์ตูนมุนินฺ

เราให้คนข้างๆมาช่วยวาดค่ะ

ในส่วนของที่เป็นภาพวาดของเด็กผู้หญิงมัดจุก

ใครสนใจอยากได้ลายเซ็นของเจ้าของผลงานนี้

ก็มาได้ที่บูธจ้ำอ้าวสำนักพิมพ์ ในวันที่3-4นี้ได้นะคะ^^

 

 

- - -

 

ภาพหมดแล้ว...

และอยากจะบอกว่า...สำหรับคนที่ดูภาพเบื้องหลังแล้ว

ยังไม่เคยเห็นภาพเบื้องหน้า

ก็สามารถไปหาซื้อกันได้ที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศนะค๊า...>_<

(ขายของอีกจนได้!!)

5555

 

 

ขอบคุณที่แวะเข้ามา...

และBecome a fan แทนคำร่ำลา...ก่อนจากไป ค่ะ

^^

5555 มุนินฺติดเสี่ยวจากคนคนนึงเข้าแล้ว

 

 

คุณปู่รุ่งศักดิ์ หรือปู่เทิง เป็นน้องชายของคุณย่าของฉันเอง

เมื่อวันก่อนที่บ้านเราได้รับแจ้งข่าวจากโรงพยาบาลที่พิษณุโลก...ว่าคุณปู่ได้จากโลกนี้ไป

รู้สึกใจหาย...แต่ก็แอบคิดในใจว่า... "การสูญเสียจะทำให้คนอย่างฉันร้องไห้ได้อีกมั้ย?"

 

วันนี้พวกอาๆไปรับศพคุณปู่เทิงที่พิษณุโลก และไปขนสัมภาระ และทรัพย์สินต่างๆของปู่กลับมา

 

ฉันกลับไปที่บ้าน และแน่นอนว่าภาพแรกที่เห็น คือคุณย่าร้องไห้

ระหว่างนั้น...ก็พอมีเวลาให้ฉันค่อยๆรำลึกถึงเรื่องราวของคุณปู่

 

- - -

 

ปู่เป็นนักผจญภัย ชอบท่องเที่ยวไปทั้งในและนอกประเทศ ปู่เคยแต่งงานและมีครอบครัว มีภรรยาและลูกสาวแสนสวย ซึ่งฉันเองก็ยังไม่เคยเจอ เพราะตอนที่เกิดมา ชีวิตครอบครัวของปู่ก็ได้จบลงไปก่อนหน้าแล้ว

ฉันนึกในใจว่า คงเป็นเพราะคุณปู่...รักอิสระ และไม่เคยอยู่ติดที่ ครอบครัวถึงได้ทิ้งแกไป

ที่บ้านเราไม่เคยมีเบอร์โทรศัพท์ของคุณปู่เทิง ไม่เคยมีที่อยู่ พวกเราไม่เคยรู้ว่าปู่พักอยู่ที่ไหน นานๆครั้งปู่จะกลับมาที่บ้าน มาพูดคุย เล่าเรื่องราวที่ปู่ได้ไปพบเจอมา จากทุกการเดินทาง จากทุกเส้นทางที่ปู่ไป บางครั้งปู่พาเพื่อนชาวต่างชาติมาที่บ้าน แล้วบอกพวกเราที่ยังเป็นเด็กว่า "รู้จักเขาไว้...เมื่อไหร่ที่เราจับพลัดจับผลู ไปตกระกำลำบากอยู่ที่นั่น...เขาจะได้ช่วยเหลือเรา" พวกเราหัวเราะให้กับประโยคนั้นของปู่

 

ถึงแม้เราจะไม่สามารถติดต่อกับปู่ได้ ก็แปลกที่ทุกครั้ง เมื่อเราสูญเสียคนในครอบครัว...เมื่อนั้นปู่จะปรากฏตัว

 

ครั้งล่าสุดที่น้องชายของฉันเสีย เราไม่รู้จะแจ้งข่าวปู่ยังไง จริงๆแล้วเรามักจะนึกไม่ถึงว่าเราต้องบอกปู่ด้วย เพราะเรารู้ว่าไม่มีทางติดต่อคุณปู่ได้

แต่ในวันนั้นที่เราเสียน้อง เราเห็นปู่มายืนหน้ารั้วบ้าน พร้อมกระเป่าเดินทางเก่าๆของปู่ ในมืออีกข้างของปู่มีหนังสือพิมพ์ที่ข่าวของน้องขึ้นหน้าหนึ่ง

ปู่ถามพวกเราว่า "นี่มันคืออะไร"

และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เราเจอปู่เทิง...แกหายเงียบไปเหมือนปกติเป็นเวลาเกือบ 2 ปี...

 

- - -

 

พวกอาๆกลับมาจากพิษณุโลก...

อาเล่าเรื่องของปู่...จากคำบอกเล่าของเพื่อนร่วมงาน และเพื่อนบ้านของแก...ให้พวกเราฟัง

"ห้องเก็บของบ้านเรา...ยังดีกว่าห้องพักที่ปู่อยู่หลายเท่า" อาบอก

พวกเราชวนแกมาอยู่ด้วยหลายต่อหลายครั้ง แต่ปู่พอใจแล้วที่จะอยู่แบบนั้น แกรักอิสระ รักการผจญภัย ในห้องพักของแก อาเล่าว่า เต็มไปด้วยของสะสมจำพวกขวด แก้ว หนังสือพิมพ์ที่ถูกตัดข่าวที่สนใจ ตั๋วเดินทาง ลูกปัด และเศษกระดาษที่จับต้นชนปลายไม่ถูก

"ค้นให้ดีๆนะ เพราะแกมักจะซ่อนของสำคัญไว้ในที่ที่หายาก" เพื่อนร่วมงานของปู่ บอกกับพวกอา

จากนั้นอาก็ค้นทุกซอกมุมในห้อง...ทั้งใต้เตียง และค้นในกระเป่าเสื้อและกางเกง  ทั้งหมดรวบรวมกันแล้วเป็นเงินกว่า 2500 บาท

อาพบสมุดจดบันทึก จำนวนเงินและรายชื่อคนที่ปู่ให้ยืมเงิน บางคนยืมเป็นค่ารักษาพยาบาล บางคนยืมเป็นค่าเทอมส่งเสียลูกหลาน บางคนยืมไปซื้อเตารีด ปู่จดไว้ทั้งหมด รวมๆแล้วเป็นจำนวนกว่า 9 หมื่น

 

 

"การสูญเสียจะทำให้คนอย่างฉันร้องไห้ได้อีกมั้ย?"

 

ระหว่างที่ฟังเรื่องราวของปู่ ฉันนึกถึงประโยคนี้ที่บอกกับตัวเอง กระทั่งเห็นอัลบั้มรูปเก่าๆของปู่ ที่อาเก็บมาด้วย

 

สมบัติที่ดูเหมือนจะมีค่าและเป็นชิ้นเป็นอัน ชิ้นเดียว ที่คุณปู่มี

 

ฉันเปิดดู อยากจะรู้ว่าอะไรคือความทรงจำล้ำค่าของชายชราผู้รักอิสระคนนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันพบว่าข้างใน...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นภาพถ่ายของลูกสาวของแก

 

ภาพของลูกสาวในชุดรับปริญญา

 

ฉันเสียน้ำตาให้กับภาพนั้น...ทั้งๆที่ผู้หญิงคนนี้แทบไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน

 

 

 

มีคำถามเกิดขึ้นมาแทนที่...

ผู้หญิงในรูปนี้จะรู้บ้างไหม ว่าพ่อของเธอจากไป

หรือแท้ที่จริง...จะมีใครในโลกนี้บ้าง ที่จะรู้ว่าคุณปู่จากไป

 

 

และทั้งหมดนี้คือเรื่องราวของปู่ ที่ฉันเพียงแค่อยากแบ่งปันเท่านั้น

มันอาจให้แง่คิด หรือช่วยสะกิดความทรงจำของทุกคน ต่อสิ่งๆหนึ่ง

หรือต่อคนๆหนึ่ง...ที่คุณอาจลืมไป

 

 

 

ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ

มุนินฺ (น้องเมษ์ หลานของคุณปู่)

edit @ 10 Jan 2010 23:53:38 by มุนินฺ

เขาว่ากันว่า...

การ์ตูนมุนินฺ

เป็นการ์ตูนที่ไม่ต้องมีคำบรรยาย

ก็ทำให้คนอ่านเข้าใจในเนื้อหาที่จะสื่อได้

 

.....

 

 

 

 

........อา...

 

 

 

 

 

จริงเท็จแค่ไหนกันนะ....

 

 

 

 

โม้มากกว่ามั้ง....

 

 

 

 

 

 

 

ไม่น่าเป็นไปได้.....

 

 

 

 

 

 

 

งั้นลองดูซักภาพ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..........

 

 

 

 

ชัดเลย

....

 

 

 

 

ขี้โม้!!!

 

 

 

 

 

สงสัยจะไม่เวิร์ค

ฮ่าๆ

 

ปล. ขอบคุณที่ยังไม่ลืมกันนะคะ^U^

คนอ่าน : "วันนี้เจอราวตากผ้าเข้าให้แล้ว..."  -*-