คุณปู่รุ่งศักดิ์ หรือปู่เทิง เป็นน้องชายของคุณย่าของฉันเอง

เมื่อวันก่อนที่บ้านเราได้รับแจ้งข่าวจากโรงพยาบาลที่พิษณุโลก...ว่าคุณปู่ได้จากโลกนี้ไป

รู้สึกใจหาย...แต่ก็แอบคิดในใจว่า... "การสูญเสียจะทำให้คนอย่างฉันร้องไห้ได้อีกมั้ย?"

 

วันนี้พวกอาๆไปรับศพคุณปู่เทิงที่พิษณุโลก และไปขนสัมภาระ และทรัพย์สินต่างๆของปู่กลับมา

 

ฉันกลับไปที่บ้าน และแน่นอนว่าภาพแรกที่เห็น คือคุณย่าร้องไห้

ระหว่างนั้น...ก็พอมีเวลาให้ฉันค่อยๆรำลึกถึงเรื่องราวของคุณปู่

 

- - -

 

ปู่เป็นนักผจญภัย ชอบท่องเที่ยวไปทั้งในและนอกประเทศ ปู่เคยแต่งงานและมีครอบครัว มีภรรยาและลูกสาวแสนสวย ซึ่งฉันเองก็ยังไม่เคยเจอ เพราะตอนที่เกิดมา ชีวิตครอบครัวของปู่ก็ได้จบลงไปก่อนหน้าแล้ว

ฉันนึกในใจว่า คงเป็นเพราะคุณปู่...รักอิสระ และไม่เคยอยู่ติดที่ ครอบครัวถึงได้ทิ้งแกไป

ที่บ้านเราไม่เคยมีเบอร์โทรศัพท์ของคุณปู่เทิง ไม่เคยมีที่อยู่ พวกเราไม่เคยรู้ว่าปู่พักอยู่ที่ไหน นานๆครั้งปู่จะกลับมาที่บ้าน มาพูดคุย เล่าเรื่องราวที่ปู่ได้ไปพบเจอมา จากทุกการเดินทาง จากทุกเส้นทางที่ปู่ไป บางครั้งปู่พาเพื่อนชาวต่างชาติมาที่บ้าน แล้วบอกพวกเราที่ยังเป็นเด็กว่า "รู้จักเขาไว้...เมื่อไหร่ที่เราจับพลัดจับผลู ไปตกระกำลำบากอยู่ที่นั่น...เขาจะได้ช่วยเหลือเรา" พวกเราหัวเราะให้กับประโยคนั้นของปู่

 

ถึงแม้เราจะไม่สามารถติดต่อกับปู่ได้ ก็แปลกที่ทุกครั้ง เมื่อเราสูญเสียคนในครอบครัว...เมื่อนั้นปู่จะปรากฏตัว

 

ครั้งล่าสุดที่น้องชายของฉันเสีย เราไม่รู้จะแจ้งข่าวปู่ยังไง จริงๆแล้วเรามักจะนึกไม่ถึงว่าเราต้องบอกปู่ด้วย เพราะเรารู้ว่าไม่มีทางติดต่อคุณปู่ได้

แต่ในวันนั้นที่เราเสียน้อง เราเห็นปู่มายืนหน้ารั้วบ้าน พร้อมกระเป่าเดินทางเก่าๆของปู่ ในมืออีกข้างของปู่มีหนังสือพิมพ์ที่ข่าวของน้องขึ้นหน้าหนึ่ง

ปู่ถามพวกเราว่า "นี่มันคืออะไร"

และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เราเจอปู่เทิง...แกหายเงียบไปเหมือนปกติเป็นเวลาเกือบ 2 ปี...

 

- - -

 

พวกอาๆกลับมาจากพิษณุโลก...

อาเล่าเรื่องของปู่...จากคำบอกเล่าของเพื่อนร่วมงาน และเพื่อนบ้านของแก...ให้พวกเราฟัง

"ห้องเก็บของบ้านเรา...ยังดีกว่าห้องพักที่ปู่อยู่หลายเท่า" อาบอก

พวกเราชวนแกมาอยู่ด้วยหลายต่อหลายครั้ง แต่ปู่พอใจแล้วที่จะอยู่แบบนั้น แกรักอิสระ รักการผจญภัย ในห้องพักของแก อาเล่าว่า เต็มไปด้วยของสะสมจำพวกขวด แก้ว หนังสือพิมพ์ที่ถูกตัดข่าวที่สนใจ ตั๋วเดินทาง ลูกปัด และเศษกระดาษที่จับต้นชนปลายไม่ถูก

"ค้นให้ดีๆนะ เพราะแกมักจะซ่อนของสำคัญไว้ในที่ที่หายาก" เพื่อนร่วมงานของปู่ บอกกับพวกอา

จากนั้นอาก็ค้นทุกซอกมุมในห้อง...ทั้งใต้เตียง และค้นในกระเป่าเสื้อและกางเกง  ทั้งหมดรวบรวมกันแล้วเป็นเงินกว่า 2500 บาท

อาพบสมุดจดบันทึก จำนวนเงินและรายชื่อคนที่ปู่ให้ยืมเงิน บางคนยืมเป็นค่ารักษาพยาบาล บางคนยืมเป็นค่าเทอมส่งเสียลูกหลาน บางคนยืมไปซื้อเตารีด ปู่จดไว้ทั้งหมด รวมๆแล้วเป็นจำนวนกว่า 9 หมื่น

 

 

"การสูญเสียจะทำให้คนอย่างฉันร้องไห้ได้อีกมั้ย?"

 

ระหว่างที่ฟังเรื่องราวของปู่ ฉันนึกถึงประโยคนี้ที่บอกกับตัวเอง กระทั่งเห็นอัลบั้มรูปเก่าๆของปู่ ที่อาเก็บมาด้วย

 

สมบัติที่ดูเหมือนจะมีค่าและเป็นชิ้นเป็นอัน ชิ้นเดียว ที่คุณปู่มี

 

ฉันเปิดดู อยากจะรู้ว่าอะไรคือความทรงจำล้ำค่าของชายชราผู้รักอิสระคนนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันพบว่าข้างใน...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นภาพถ่ายของลูกสาวของแก

 

ภาพของลูกสาวในชุดรับปริญญา

 

ฉันเสียน้ำตาให้กับภาพนั้น...ทั้งๆที่ผู้หญิงคนนี้แทบไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน

 

 

 

มีคำถามเกิดขึ้นมาแทนที่...

ผู้หญิงในรูปนี้จะรู้บ้างไหม ว่าพ่อของเธอจากไป

หรือแท้ที่จริง...จะมีใครในโลกนี้บ้าง ที่จะรู้ว่าคุณปู่จากไป

 

 

<