เราก็ยัง...ตัวเท่าเดิม
ใช้ชื่อเดิม
เป็นคนเดิม
เป็นบางอย่างที่เล็กๆบนโลกใบนี้
เป็นบางคนที่เล็กๆในประเทศนี้
เราก็ยัง...ตัวเท่าเดิม
ที่ผ่านมาอย่างมากที่สุด
"มุนินทร์" ก็เป็นแค่ชื่อจริงที่อาจารย์จำได้...มากกว่าชื่อคนอื่น
แค่นั้นก็ยังรู้สึกว่ายิ่งใหญ่แล้ว
อาจารย์จำชื่อเรา
อาจารย์เรียกเรา
เท่านั้นก็ยังดีใจ
ตอนนี้มีคนจำชื่อได้มากขึ้น
มีคนแอดเมลมามากขึ้น
มีคนอยากคุยกับเรา
เขาทักทายเรา
ด้วยประโยคที่ไม่พิเศษอะไร
"กินข้าวหรือยัง" "ทำอะไรอยู่" "พักผ่อนบ้างนะ"
เราคุยกับเขา
เราคุยกับทุกคน
แล้วก็ดีใจที่ทุกคนจำเรา
เหมือนกับที่อาจารย์จำชื่อเราได้
เรารู้สึกแบบนั้น
.......
หลายคนเคยบอกทำนองว่า
"เมื่อมาถึงจุดๆหนึ่ง เราอาจไม่มีความจำเป็นต้องคุยกับทุกคนที่ทักเรามา"
หรือบางคนตัดปัญหาด้วยวิธีอื่นๆ
แต่เราไม่คิดทำ
เพราะเราไม่คิดว่าตัวเราอยู่ที่จุดจุดนั้น
เพราะเราไม่เคยรู้สึกว่าตัวเราเองเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
.........
นักเขียนแต่ละคนมีอุดมการณ์ต่างกัน
แล้วนักเขียนอิสระอย่างฉันมีอะไร
?
"ต่อให้เขียนการ์ตูนออกมาอีกสักร้อยเรื่องพันเรื่อง"
"ฉันก็จะยังเป็นตัวฉัน...กว้างยาวเท่านี้..."
นี่แหละ...อุดมการณ์ของฉัน
- - -
เคย...หมดแรงมั้ยคะ?
แล้วจำประตูที่เราวิ่งเข้ามาตอนแรกได้มั้ย?
ซักวันถ้ามันเริ่มไม่ไหว
ฉันก็จะเดินกลับไปออกที่ประตูบานนั้น
......
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านจนจบทั้งที่ไม่มีภาพเลยซักภาพเดียว
แล้วเจอกันค่ะ
^U^