:: munin's REC. ::

 end.

.....

ขอตามกระแสลอยกระทงแบบเงียบๆนะคะ

^^

กลับเข้าสู่ช่วงเปิดเรียนอีกแล้ว

ปิดเทอมที่ไม่มีเวลาให้คนรอบข้างเอาซะเลย

ซัมเมอร์หน้าคงได้แก้ตัว

ขอบคุณที่แวะเข้ามาค่ะ

บางครั้งแอบแวะเวียนไปบ้านของใครต่อใคร

แต่อาจไม่ได้คอมเม้นตอบทุกคน

ต้องขอโทษด้วยนะคะ

ขอบคุณที่ยังไม่ลืมกันนะ

.....

ปุ้ง! ปั้ง! พุ่บๆๆ ฟิ้วว แชว้วว..ว..ซุ่บ

(สมมุติว่าเป็นเสียงจุดพลุ)

ฮูเร!

และแล้วการ์ตูนเบาๆแบบมุนินฺก็ได้มีโอกาสรวมเล่มแล้ว

มีหน้าตาแบบนี้เองค่ะ

(คุ้นๆแฮะ..อ๋อ..Head Blogนี่เอง..^^')

รวมเรื่องราวที่หลายๆคนเคยประทับใจ

พร้อมเรื่องใหม่ที่ไม่เคยผ่านสายตาใครมาก่อน

รับประกันความ....ความ...เอ่อ

รับประกัน...

รับประกันความใหม่แน่นอนค่ะ!! ฮ่า!

รับรองว่าไม่ผิดหวังค่ะ

วาง/แขวน ที่แผงราวๆปลายเดือนพฤศจิกายนนี้นะคะ

ปล.ก่อนไป ขอทิ้งท้ายด้วย...

มีเด็กแต่งคอสเพลย์"น้องปัน"ซะด้วย!!

หนังสือยังไม่ออกเลยนะเนี่ย

โอ้....

(เพี้ยน จริงๆ ....มุนินฺ)

ขอบคุณที่แวะเข้ามาค่ะ

แล้วเจอกันนะคะ

ปล.ๆ สำหรับคอมเม้นที่ถามถึงรวมเล่มของ Let's นะคะ

ก็ยังมีรวมเล่มตามเดิมจ้า

แต่จะเป็นคนละแนวกัน

ไว้จะมาอัพเดทอีกครั้งค่ะ

edit @ 30 Oct 2009 14:57:46 by มุนินฺ

เราก็ยัง...ตัวเท่าเดิม

ใช้ชื่อเดิม

เป็นคนเดิม

เป็นบางอย่างที่เล็กๆบนโลกใบนี้

เป็นบางคนที่เล็กๆในประเทศนี้

เราก็ยัง...ตัวเท่าเดิม

ที่ผ่านมาอย่างมากที่สุด

 "มุนินทร์" ก็เป็นแค่ชื่อจริงที่อาจารย์จำได้...มากกว่าชื่อคนอื่น

แค่นั้นก็ยังรู้สึกว่ายิ่งใหญ่แล้ว

อาจารย์จำชื่อเรา

อาจารย์เรียกเรา

เท่านั้นก็ยังดีใจ

ตอนนี้มีคนจำชื่อได้มากขึ้น

มีคนแอดเมลมามากขึ้น

มีคนอยากคุยกับเรา

เขาทักทายเรา

ด้วยประโยคที่ไม่พิเศษอะไร

 "กินข้าวหรือยัง" "ทำอะไรอยู่" "พักผ่อนบ้างนะ"

เราคุยกับเขา

เราคุยกับทุกคน

แล้วก็ดีใจที่ทุกคนจำเรา

เหมือนกับที่อาจารย์จำชื่อเราได้

เรารู้สึกแบบนั้น

.......

หลายคนเคยบอกทำนองว่า

"เมื่อมาถึงจุดๆหนึ่ง  เราอาจไม่มีความจำเป็นต้องคุยกับทุกคนที่ทักเรามา"

หรือบางคนตัดปัญหาด้วยวิธีอื่นๆ

แต่เราไม่คิดทำ

เพราะเราไม่คิดว่าตัวเราอยู่ที่จุดจุดนั้น

เพราะเราไม่เคยรู้สึกว่าตัวเราเองเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

 .........

นักเขียนแต่ละคนมีอุดมการณ์ต่างกัน

แล้วนักเขียนอิสระอย่างฉันมีอะไร

 ?

 "ต่อให้เขียนการ์ตูนออกมาอีกสักร้อยเรื่องพันเรื่อง"

"ฉันก็จะยังเป็นตัวฉัน...กว้างยาวเท่านี้..."

 นี่แหละ...อุดมการณ์ของฉัน

- - -

เคย...หมดแรงมั้ยคะ?

แล้วจำประตูที่เราวิ่งเข้ามาตอนแรกได้มั้ย?

ซักวันถ้ามันเริ่มไม่ไหว

ฉันก็จะเดินกลับไปออกที่ประตูบานนั้น

......

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านจนจบทั้งที่ไม่มีภาพเลยซักภาพเดียว

แล้วเจอกันค่ะ

^U^